تجلی معاشقه با خدا در دعای ابوحمزه و افتتاح

بنده در دهۀ هشتاد بود که به اصفهان آمدم و در مسجدی در منطقۀ منارجنبان منبر داشتم و معمولاً سخنرانی‌هایم در آنجا پیرامون قرآن بود و کم‌کم شنیدم افرادی تهمت می‌زنند که عابدینی اهل دعا نیست و با دعا سر و کار ندارد. در حالی‌كه راز و نیاز با خدا امری شخصی است و باید شخصی بماند.
به هرحال به ذهنم رسید که یک ماه رمضان‌، به‎جای تفسیر قرآن، شرح دعای ابوحمزه یا دعای افتتاح را شروع کنم تا هم مردم با جملات این دعاها آشنا شوند و هم معلوم شود كه عابدینی ضد دعا نیست.
در سال 1395 دعای افتتاح را شرح دادم و در سال‌های 1396 و 1397 و 1398 و 1400 نیز دعای ابوحمزه را شرح دادم. در این بین سال 1399 مساجد به‎ خاطر کرونا تعطیل بود و به ‏همین‎ خاطر شرح دعا، یک سال عقب افتاد.
با این حال شرح قسمت‌هایی از دعای ابوحمزه همچنان باقی مانده بود که در پاییز سال 1403 چون مدرسه و مسجد و محراب همه از دست رفته بود، آنها را در خانه و در قالب چندین فایل صوتی شرح دادم، سپس یکی از دوستان مجموع این سخنرانی‌های چند ساله را از نوار صوتی پیاده کرد و بنده آنها را برای تصحیح خواندم و متن نوشته شده را شسته ‏رُفته یافتم و تنها کلماتی را زیاد یا کم کردم و کتابی شده که الآن در دسترس شماست.
به ‏نظر می‌رسد افراد می‌توانند با مطالعۀ این کتاب زیبایی‌های دعا را مشاهده نمایند. به ‎قول بعضی از بزرگان، قرآن کلام نازل و دعا کلام صاعد است. در واقع انسان‌های والایی نظیر ائمۀ اطهار: كه بیش از همۀ ما خدا را می‌شناسند، در قالب کلماتی خدا را معرفی کرده‌اند و دعای افتتاح و ابوحمزه از آن جمله است.